Raad

Beskrywing en eienskappe van die Kabardiese perderas en instandhoudingsreëls

Beskrywing en eienskappe van die Kabardiese perderas en instandhoudingsreëls


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Die argaïese Kabardiese perderas word nie as elite beskou nie, geskik vir statusryers. Hierdie geharde, statige, pragtige diere is egter regoor die wêreld bekend. Kabardiese perde is veelsydig, geskik vir pak- en trekwerk, vir ry en vir militêre diens. Vir baie dekades is sterk en vinnige perde vir ruiters geteel, en vandag is die Kabardiërs die ideale metgesel vir toeriste in bergagtige gebiede.

Die oorsprong van die Kabardiese perd

Met die naam van die ras is dit duidelik dat die plek van oorsprong van die perd die Noord-Kaukasus is. Hierdie gebied is vol steil hellings en diep klowe. Bergpaadjies is smal en kronkelend hier. Daar is twee weergawes van die oorsprong van die Kabardiese ras. Sommige kenners meen dat die Kabardiërs geteel is deur plaaslike steepperde met Arabiese, Persiese en Turkmeense perde te kruis. Volgens 'n ander weergawe is die Kabardiese ras oorspronklik, die voorkoms daarvan is die resultaat van noukeurige seleksie van inheemse bergperde.

Die inwoners van die Kaukasus het sterk en veerkragtige perde nodig gehad wat in bergagtige terreine kon beweeg, wat geskik is vir ry en vervoer van goedere. Die Kabardiese perde is dus geteel, dapper, vars, vlieg wanhopig in die geveg en beweeg met ongelooflike grasie langs gevaarlike bergpaadjies wat baie kilometers van 'n moeilike pad sonder rus kan aflê.

In die 16de eeu het hulle van Kabardiese perde in die weste van Asië en in die ooste van Europa geleer. Die statige en geharde ras het legendaries geword. Verteenwoordigers van die adel en handelaars het groot bedrae geld vir die Kabardiese hingste gegee. Die Krim- en Turkse khans was veral lief vir die Kabardiërs.

Die stoeterye van die Russiese Ryk was besig met aktiewe teling van die Circassian-ras. In die 20ste eeu het die ras een van die bestes in die hooglande gebly. Kabardiese perde is gebruik deur ruiters van die Rooi Leër wat tydens die Tweede Wêreldoorlog in die bergagtige gebiede aan die Oosfront geveg het. Vanaf die begin van die 20ste eeu het telers die ras aktief begin verbeter. Die resultaat van hul werk was die ras Anglo-Kabardiese ras, wie se verteenwoordigers verskil in liggaamsbou, meer geskik vir sportaktiwiteite.

Na die ineenstorting van die Sowjetunie was die stoeterye in 'n betreurenswaardige toestand. In die negentigerjare het die ras byna verdwyn, in die hele land was daar net 300 merries wat in staat was om voort te plant. Die Kabardiërs het egter daarin geslaag om die ras te bewaar. Teen die 2000ste het die aantal individue soveel toegeneem dat dit nie meer nodig is om oor die bedreiging van uitwissing van die ras te praat nie.

Beskrywing en kenmerke van die ras

Die Kabardiese perd is spesifiek geteel vir beweging in bergagtige gebiede. Die dier voel gemaklik, hoog in die berge en in die vallei. Die verandering van klimaatstoestande en atmosferiese druk van hooglande na laaglande is nie 'n probleem vir die Kabardiese perd nie.

Danksy suksesvolle langtermynseleksie is 'n ras verkry wat maklik langs gevaarlike rotsagtige paaie kan beweeg. Die perd kom vry en vreesloos op steil hellings neer, loop kronkelende paaie, is nie bang vir klowe en afgronde nie. Die Kabardiërs het 'n uitstekende gevoel van 'n veilige pad en 'n unieke vermoë om selfs op die smalste dele van die balans balans te handhaaf.

Tipes binne-ras

Die Kabardiese ras word in drie soorte verdeel volgens die instandhoudingsvoorwaardes en die doel van gebruik:

  1. Ligte tipe. Vir volwassenes is 'n maer "oosterse" konstitusie kenmerkend. Perde word suiwer gebruik om te ry.
  2. Klassiek. Sterker, maerder perde. Goed uitgedrukte spiermassa.
  3. Massief. Dit is 'n konsep-tipe. Die liggaam van volwassenes is swaar, massief. Die skelet en spiere is goed ontwikkel. Die nek is dik, die bene is sterk. Hierdie variëteit word in die Stavropol-gebied geteel.

Buite

Die Kabardiese perd is 'n tipiese verteenwoordiger van die kategorie vir harnas.

Eksterne eienskappe:

  • skofhoogte - tot 150 cm;
  • gewig - tot 400 kg;
  • kop met ekspressiewe kenmerke, word die boggelrug opgemerk;
  • die nek is kort, gespierd;
  • die bors is breed, lywig;
  • die liggaam is maer, seningrig, gespierd, harmonieus gevou, daar is byna geen vetneerslae nie;
  • die kruis is breed, sag;
  • die bene is sterk, pees, die onderarm is verleng, die gewrigte van die agterste ledemate word gekenmerk deur 'n sabelstruktuur;
  • die hoewe is sterk, met lae vrag, hoef u nie hoef te hoef nie;
  • die stert en maanhare is kort, die hare dun, golwend.

Dierepakke

Die rasstandaard ten opsigte van kleur is streng. Daar is slegs die volgende rasegte Kabardiërs:

  • baai (mees algemene);
  • swart;
  • rooikoppe;
  • muisagtig (die skaarsste kleur).

Karakter en temperament

Kabardiese perde is vryheidslief en vars. Hulle is nogal wispelturig, hardkoppig, koppig, maar hulle moed hou nie. Sulke karaktereienskappe is te danke aan die oorsprong en geskiedenis van die vorming van die ras: die hooglanders het perde nodig gehad vir militêre operasies en beweging in die berge. Die vertroetelde Europese perde sou sulke take nie kon hanteer nie.

Kabardiese perde is edel, het 'n ontwikkelde intellek en gehoorsaam hul meester ongetwyfeld.

Maar die opdragte van 'n onbekende ruiter kan geïgnoreer word. Om pervers te beheers, het u baie ervaring nodig met perdry. 'N Onervare, onseker ruiter kan deur 'n perd afgegooi word, selfs met sy tande geknaag. Daarom word beginners wat leer om 'n Kabardiese troeteldier te ry vir opleiding nie.

Voor- en nadele van die ras

Van die voordele van die Kabardiese ras moet opgemerk word:

  • uithouvermoë ('n perd kan 100 km per dag loop met 'n vrag van 150 kg);
  • sterk immuniteit;
  • vrugbaarheid van merries, selfs na 20 jaar;
  • die vermoë om vinnig aan te pas by omgewingstoestande;
  • hoë oorlewingsyfer van jong individue;
  • veeleisend aan die kwaliteit van voedsel;
  • veelsydigheid van toepassing.

Ras nadele:

  • hardnekkigheid, hardkoppigheid;
  • laat teelgereedheid.

Voorwaardes vir aanhouding

Die uniekheid van die Kabardiese ras is dat dit aangepas is vir kuddebesit. Perde moet voortdurend beweeg om goed te voel. In die Kaukasus is dit gebruiklik om jong individue in kuddes te hou; hulle word op 9-jarige ouderdom na die stal oorgeplaas. Dit was die moeilike lewensomstandighede wat sterk immuniteit en hoë aanpasbaarheid by die omgewing by perde gevorm het.

As u beide in die kudde en in die stal hou, moet die perd versigtig opgepas word sodat dit gesond bly. Verlaat beteken:

  1. Stabiele skoonmaak. Rommelverandering. Desinfeksie van gereedskap en stalletjie-afskortings.
  2. Kam die maanhare en stert.
  3. Gereelde hoefondersoeke. Skoonmaak en haak.
  4. Daaglikse skoonmaak van die jas.
  5. Was van die anus en raap.
  6. Tandarts wat elke 6 maande perdetande ondersoek.

Teling

Individue wat die ouderdom van 3 jaar bereik het, is voorbereid op paring. Die veul bly die hele laktasieperiode by sy moeder. Welpies word op 7 maande van speenmerries gespeen, en op 5 maande van gewone merries. As die vul siek is, word dit tot 'n jaar by sy moeder gelaat.

Dieet

Kuddes wat in die weiding loop, voed op weiding. Voeg die dieet in die wintermaande en gedurende die droë somerperiode by:

  • mielies;
  • strooi;
  • vars groente;
  • wei hooi.

In die herfsperiode, om hipovitaminose te voorkom, kry individuele broeiprodukte en werkbelaaide daagliks 6-8 kg wortels. Tydens die laktasie voeg merries aartappels en beet by die hoofdieet.

Siektes en behandeling

Kabardiese perde het uitstekende immuniteit. Met 'n hoë fisieke inspanning kan die dier egter lam word. Die Kabardiërs word ook gekenmerk deur 'n aanleg vir inflammatoriese patologieë van die asemhalingstelsel.

Die mees gediagnoseerde siektes:

  1. Streptokokkale letsel. Die infeksie word deur die lug en deur besmette voer oorgedra. Die siekte gaan gepaard met koors, slymafskeiding uit die neus, swelling van die limfkliere. Perde word behandel met penisillien-antibiotika.
  2. Griep. By perde gaan dit gepaard met hoes, slymafskeiding en koors. Die siek dier word ingeasem, penisillien-antibiotika.
  3. Helminthiasis. Wurms kom dikwels in kudde perde voor. By 'n siek individu word die jas dof, ontlasting word versteur, bloedarmoede kom voor. Hulle behandel die dier met medisyne teen wurms en voer die stalletjie deeglik uit.

Omvang van die ras

Kabardiese perde is geskik vir:

  • Perdry;
  • toerismeroetes in bergagtige gebiede te oorkom;
  • grensbeheer;
  • harde werk.

Toeriste wat te perd deur die bergagtige gebiede van Rusland wil reis, word meestal Kabardiese perde gegee. Op sportgebied is Kabardiese perde net goed in driekamp en langafstandwedrenne. In ander perdesport is hulle swak, aangesien hulle minderwaardig is as ander rasse wat buigsaamheid en spoed betref.


Kyk die video: Great Gildersleeve Halloween Party 1947 (Mei 2022).